Ενώ η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) συχνά εισάγεται σε οργανισμούς με στόχο την προώθηση της καινοτομίας και της αποδοτικότητας, πολλές προσπάθειες υιοθέτησής της αποτυγχάνουν, καθώς οι εργαζόμενοι αντιστέκονται και δυσκολεύονται να ενσωματώσουν αυτά τα συστήματα. Αυτές οι αποτυχίες υποδεικνύουν ένα βαθύτερο ζήτημα: οι εργαζόμενοι, τα ίδια τα άτομα που αναμένεται να συνεργαστούν με την ΤΝ, συχνά παραμένουν αόρατοι στις αποφάσεις σχετικά με τον σχεδιασμό και τη χρήση της.
Βασιζόμενοι σε συνεντεύξεις με επαγγελματίες που αλληλεπιδρούν καθημερινά με συστήματα ΤΝ στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης, των χρηματοοικονομικών και της διοίκησης, εξετάζουμε την ασυμφωνία μεταξύ των προσδοκιών των οργανισμών και των εμπειριών των εργαζομένων. Εντοπίζουμε βασικά εμπόδια, συμπεριλαμβανομένων της κακής χρηστικότητας και διαλειτουργικότητας, των αναντιστοιχών προσδοκιών, του περιορισμένου ελέγχου και της ανεπαρκούς επικοινωνίας.
Αυτές οι προκλήσεις αναδεικνύουν ένα κενό μεταξύ του τρόπου με τον οποίο οι οργανισμοί εφαρμόζουν την ΤΝ και των εξελισσόμενων αναγκών, εργασιών και ροών εργασίας των εργαζομένων, τις οποίες η ΤΝ αδυνατεί να υποστηρίξει. Υποστηρίζουμε ότι η επιτυχής υιοθέτηση απαιτεί την αναγνώριση των εργαζομένων ως κεντρικών στην ενσωμάτωση της ΤΝ και προτείνουμε στρατηγικές προσαρμογής σε ατομικό, εργασιακό και οργανωτικό επίπεδο για την καλύτερη ευθυγράμμιση των συστημάτων ΤΝ με τις πραγματικές πρακτικές.
